O lapis do carpinteiro (Fragmento do capítulo 12). Manuel Rivas

Posted Maio 13th, 2013 by María

 Á hora do xantar, no comedor, o doutor Da Barca e Gengis Khan sentáronse fronte a fronte e todos os presos foron asombradas testemuñas daquela enchente.

Vas tomar de entrante un cóctel de marisco. Lagosta con salsa rosa sobre un carolo de leituga do val da Barcia.

¿E para beber?, preguntou Gengis Khan con incredulidade.

Para beber, dixo moi serio o doutor Da Barca, un branco do Rosal.

Mirábao en fite, apreixándoo coa lucerna dos ollos, e algo estaba a pasar porque Gengis Khan deixou de rir, vacilou un intre coma se estivese nun alto e lle dera vertixe, e logo ficou pampo. O doutor Da Barca ergueuse, rodeou a mesa, e pechoulle suavemente as pálpebras coma se fosen cortiniñas de encaixe.

¿Está bo o cóctel?

Gengis Khan asentiu coa boca chea.

¿E o viño?

No pun, no punto, balbuciu en éxtase.

Pois vai a modiño.

Despois, cando o doutor Da Barca lle serviu de segundo un redondo de tenreira con puré de mazá, regado cun tinto de Amandi, a Gengis Khan foille mudando a cor. O xigante pálido e magro tiña agora o brillo colorado dun abade larpán. Sorría nel unha fartura campesiña e mensaxeira, unha doce revancha contra o tempo, que contaxiou a todos os presentes. Había no comedor un silencio de lingua no padal e ollos de fábula, que acalara o remolar das culleres no rancho, unha sopa indescifrable que chamaban auga de lavar carne.

Agora, Gengis, dixo solemne o doutor Da Barca, a sobremesa prometida.

¡Un touciño do ceo!, berrou con ansia irreprimible un espontáneo.

¡Milfollas!

¡Torta de Santiago!

Pasou polo escuro comedor unha nube de po de azucre. Na corrente fría das portas aburbullaba o merengue. Escorría o mel polas paredes descascadas.

O doutor Da Barca pediu silencio cun aceno de mans.

¡As castañas, Gengis!, dixo por fin. E seguiu un murmurio de desconcerto porque aquela era unha galdrumada de pobres.

Mira, Gengis, castañas do Courel, do país dos soutos, fervidas en nébeda e fiúncho. Es neno, Gengis, ouvean os cans do vento, tremela a noite no candil, e os maiores andan engoumados polo peso do inverno. Pero vén a túa nai, Gengis, e pousa no centro da mesa a prata das castañas fervidas, crianzas envurulladas en capizos morniños, unha bafarada animal que amolenta os ósos. É o incenso da terra, Gengis, ¿a que o notas?

E claro que o notaba. O bafo do feitizo prendeu nos sentidos como hedra, picoulle nos ollos e fíxoo chorar.

E agora, Gengis, dixo o doutor Da Barca mudando o ton coma un comediante, imos bañar esas castañas con crema de chocolate, á maneira francesa, si, señor.

Todo o mundo aprobou esa delicadeza.

No parte de incidencias do comedor, o director da cadea leu: “Os internos rexeitaron tomar o xantar do día, sen manifestaren ningún signo de protesta nin explicaren os motivos desta actitude. A retirada do comedor produciuse sen incidentes que reseñar.”

¿A que xa ten cara de saúde?, dixo o doutor Da Barca. É certo o que di o refraneiro que de ilusión tamén se vive. É a ilusión, que lle fai subir a glicosa.

Gengis Khan saíu da hipnose espertado polo seu propio arrouto de pracer.

 

Rivas, Manuel, 1998. O lapis do carpinteiro, Vigo: Xerais (fragmento do capítulo 12, pp. 70-71)

 


Sorry. Comments are closed.




Note: This is the end of the usable page. The image(s) below are preloaded for performance only.