Os homes e a noite. X. L. Méndez Ferrín

Posted Abril 15th, 2013 by María

Os homes e a noite

 -Queres beillar?

-Non.

-Bueno.

Mingos tiña os pelos tesos e falaba de esgello, con meia boca. Ela era peituda e retaco. Insistiu:

-Queres beillar ou que?

Ela colleu medo e foille. Había moito pó nos traxes azuis e nas gorxas e nas cretonas das saias. Unha festa suxa e concurrida. Veu un rapaz longo e moreno que lle chamaban Aloi. Díxolle ao Mingos:

-Está o Pitutas aí embaixo. ¿Vés?

-Vou.

E quixo desfacerse da rapaza. Ela agarrouno das lapelas e dixo:

-Déixasme quedar en baile?

-E logo?

Aloi e mais Mingos axuntáronse nun camiño, arredado da festa, co Pitutas, un jicho de Vigo, moi agudo. O Pitutas era chosco e un meio home con voz de galiña choca.

-Boas noites.

-Boas noites.

O Pitutas cuspiu de lado e dixo:

-Hai tempo que agardo. Bueno. Teño un bo choio pra vós.

-De que clas?

-Pois non vos espaventedes: sangue. Non poñades esa cara. O que a precisa paga e ao carallo. Ademais é unha obra de caridade, o probe home está ético perdido. Mil pesetas por facer nada. Vinde canda min.

O Aloi e mailo Mingos olláronse. Moveron a cabeza.

-Non.

-Non -dixeron.

-Pero se non tendes máis que armar quimeria e atraguer a toda a xente e mais á parexa… Eu fago o resto… Se é que pasa algo, o que vai ao caldeiro son eu. Vosoutros nada. Vinde canda min.

Foron debaixo dun toldo e pidiron viño. O Pitutas esplicoulles:

-Non me ser da aldea, carallo. Non ter escrúpulo… Ademais non hai ninguén do voso pueblo nesta festa. Non sei que medo tendes, arreconcho. Vós vedes aqueles rapaces que están a xogar alá? Bueno. Pois agora que xa é noite vós organizades unha liorta no meio da festa. Cando estea ben armada eu fuxo cun rapaz. Está?

-Veña. Si -dixo o Aloi.

-Si -dixo o Mingos.

O Pitutas diulles mil pesetas e estreitoulles a mao. Iles beberon cada un neto e meio. A orquestra tocaba un fox moi maino. Percuraron a parella que beillaba máis arrechegada. “Agora tócanos a nós, bailarín.” O Aloi bateu, ao dicir isto, nas costas do mozo. Separouse iste da rapaza e recibiu unha piña nun ollo que o derrubou en terra. Ela berrou e viñeron máis mozos. O Aloi e mailo Mingos loitaron coma lobos. As mulleres berraron moito:

-A Guardia Civil, a ver…

-A ver se vén a Guardia Civil…

E apareceu a Guardia Civil, abríndose camiño cos fusís. O Aloi e o Mingos pelexaban en dous estremos do turreiro, pro deseguida conqueriron fuxir, coma lebres, e viñéronse atopar nun ponto arredado. Dixo o Aloi:

-Ulos os cartos?

-Non teñas medo -respondeu o Mingos-, que non os perdín. Veleiquí os tes.

Calaron. Dixo o Aloi:

-Eu vin ao Pitutas e tamén vin ao neno que roubou. Era pequeno. Pra aí cinco anos. E moi moreno.

O Mingos lambeu o sangue negro que lle escoaba do narís. Dixo despois:

-Cago na nai que fundou ao Pitutas… Cinco anos… E moreno.

-Como o teu rapaz.

-Non. Non pode sere…

-Non empeces a pensar cousas. Quen había traguer o teu rapaz a esta festa, tan lonxe?

-Por onde foi?

-Quen?

-O Pitutas, carallo. Por onde foi? Por onde foi, Aloi?

-Por aquil camiño. Cara a carretera de Ourense, supoño.

-Hai moito?

-De que?

-Hai moito que fuxiu co neno, Aloi?

-Pra aí dez minutos.

-Imos alá. Imos tras dil.

O Mingos limpouse o suor da frente. Aínda botaba sangue polo narís. Botouse a correr. Detrás dil foi o Aloi, longo e elástico coma un vimbio. O Mingos non dubidaba: estaba certo que o neno que raptara o Pitutas era o seu propio fillo e, mentres corría, maxinaba, con toda clas de detalle, como o Pitutas sangaba ao rapaz polo pescozo. E logo un tipo seco e branco, sorbendo cobizoso, cobizoso, o sangue quente. O vento arremuiñaba as testas dos piñeiros e arrincáballes un fragor continuado. Ao dobrar un relanzo divisou ao Pitutas cunha cousa ás costas. O Mingos dixo:

-Aloi, aí o vai.

Non respondeu o Aloi. Non estaba alí o Aloi. O camiño afundíase e convertíase nunha congostra de altas ladeiras. A voz do Mingos resoou na congostra:

 -Pitutas. Pitutas. Déixame o neno. Déixame o neno.

 O Pitutas botou a correr. E o Mingos atrás:

-Déixame o neno que te mato.

 O Pitutas viu ao Mingos co cabelo teso berrando cousas incomprensíbeles. Íballe derrama-lo negocio. Un tiro resoou seco e queimoulle un ombreiro ao Mingos. O Pitutas apontaba unha outra vez, á lus nidia na lúa. Pro unha longa e elástica figura deixouse caír, dende unha alta beira, sobre o Pitutas. As blasfemias axuntáronse ao bruído constante das pancadas. Chegou o Mingos e colleu ao rapaz: estaba morto dun pau na caluga.

 -Déixame, Aloi -dixo o Mingos.

 O Aloi arredouse. O Pitutas cos ollos moi abertos, negros, fondos coma bocas de rifle, considerou a face ferida, renegrida, suada, do Mingos. E logo a súa atención concentrouse nas maos duras que o collían polo pelo, e logo unha dor aguda na testa e logo nada. Pro o Mingos non se cansou de machucarlle a testa contra unha laxe do chao, até que reparou de que a zona occipital estaba esmigallada. Logo dixo:

 -Matáchesme o fillo…

 O Aloi acendeu un misto e recoñeceu detidamente ao neno morto. E díxolle ao Mingos:

 -O que che eu decía. Non é o teu rapaz.

 Voltou o outro a testa. Respondeulle:

 -E que?

 


Xosé Luís Méndez Ferrín, O crepúsculo e as formigas, 1961


Fonte: Xosé Luís Méndez Ferrín, 1991, O crepúsculo e as formigas, Vigo: Xerais (pp. 23-28)
Só se incluíron cambios na acentuación para adaptala ás normas actuais.

 


Sorry. Comments are closed.




Note: This is the end of the usable page. The image(s) below are preloaded for performance only.